امروز یه مناسبت خیلی خاصه ... واسه همین من جریان رصدخونه رو دوباره تعریف می کنم...
من و عارفه و پگاه و مامانامون و خواهر عارفه و برادر کوچیکه پگاه با هم رفتیم رصد خونه دزاشیب...
...
تا در سالن باز شد ما سه تا فکر کردیم تئاتره .... دویدیم رفتیم ردیف اول ... هی مامان ها گفتن
اونجا نشینین ....نگو اینجا آسمان نماست همه میشینن وسط سالن ... گردنمون خشک شد...
...
بعد رفتیم یه جایی که چند تا ترازو بود و وزن رو روی سیاره های مختلف نشون می داد...
واستادیم کلی به ملت خندیدیم که این فوفول بازیا چیه دیگه ... تا اومدیم بریم رو پشت بوم واسه
رصد یه آقا بداخلاقه بود داد زد : شماها خودتونو وزن کردین ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
ما هم از ترس سه تایی پریدیم رو ترازو ...
...
بلاخره به مرحله پشت بوم رسیدیم ... حالا همه آدمهای فرهیخته ...
یه آقایی واسه چنتا خانم توضیح می داد که وقتی دوتا ستاره موازی کنار هم می بینید امتدادشون
به قطب شمال می رسه ... ما هم واستادیم پشت سرش هی گفتم : خب این دو ستاره هم موازی و
کنار همه ان ... ااا دوتا ستاره هم اونجا ... دوتا هم اونور ... و نتیجه گرفتیم که ما بینهایت قطب شمال
داریم ... انقدر گفتیم که آقاهه گفت امشب آسمون مناسب رصد نیست ...
...
رفتیم پیش تلسکوپ... یکی مون گفت آقا اون نور چه ستاره ایه ؟؟؟؟
جواب داد : اون چراغ دستگاهه خانم ...
...
بلاخره تموم شد ... ما از همه زودتر اومدیم پایین دیدم وای طبقه پایین واسه خودش مکانیه ...
دستگاههای عجیب غریب با چراغهای رنگی عینهو بشقاب پرنده ... از زیر زنجیرها رفتیم تو ...
یهو صدای اون آقا بداخلاقه اومد با کله فرار کردیم...
رفتیم تاکسی سوار شیم ...مامانها تاکسی گرفتن ما تو پیاده رو بودیم ... آقاهه برگشته بود
نگاه می کرد ماها چرا تموم نمی شیم... خب ۸ نفر بودیم دیگه ...
هی در گوشی حرف می زیدیم نمی دونم چرا اصغر از دب اصغر رو بلند می گفتیم مامانها هی
چپ چپ نگامون می کردن ...
رفتیم باشگاه شام بخوریم ... هوس کردیم تاب سوار شیم ... یه بچه رو تاب وسطی سوار بود ...
پیاده هم نمی شد ... مجبور شدیم یکم تاب رو تکون بدیم
که باباش بچه اش رو ببره ما ۳ تایی سوار شیم ...
...
اینا رو گفتم که بگم
تولدت مبارک عارفه ...
دوستت دارم
چه زود ۱۴ سال از دوستی مون گذشت ...
دوستت دارم ... خیلی بیشتر از ۱۴ سال ...